Bruksela jako miasto dwóch języków
Specyfika Brukseli polega na tym, że choć leży ona na terenie flamandzkiej Brabancji, ponad 60% jej mieszkańców posługuje się językiem francuskim. Datuje się to od czasu uzyskania przez Belgię niepodległości, gdy Walonowie, silniejsi wówczas ekonomicznie, zdominowali administrację i gospodarkę kraju, licznie przybywając do stolicy. Mimo, że obecnie zaznacza się przewaga ekonomiczna Flamandów, Bruksela pozostała w kręgu kultury francuskiej. Animozje narodowościowe wpłynęły w decydujący sposób na ustrój i zasięg aglomeracji, która składa się z właściwego miasta w jego historycznych granicach i 18 opasujących centrum gmin. Obszar Wielkiej Brukseli ograniczono ustawą z 1963 roku , pod presją Flamandów, do 162 kilometrów kwadratowych , hamując dalszy jej rozwój. Obecnie język francuski dominuje w śródmieściu i na bardziej zamożnych przedmieściach, a flamandzki - w dzielnicach robotniczych. Około 28% populacji miasta stanowią cudzoziemcy, głównie z krajów Maghrebu i Turcji, sporo jest też Włochów, Hiszpanów i Portugalczyków.